‘Als wiskundestudent droomde ik vaak van mathematische problemen, en dat ik ze oploste. Dat was een heel fijn gevoel. Vervolgens werd ik wakker en bleek het een onzinoplossing te zijn. Wat een deceptie.

Wiskunde heb ik afgemaakt, hoewel ik snel merkte dat het niet helemaal voor mij was. Je bent bezig met dingen die de rest van de wereld niet snapt. Dat is met visual effects trouwens ook vaak zo. Mensen denken altijd aan special effects: explosies enzo. Spektakel op de filmset. Maar dan leg ik uit: visuele effecten zijn de dino’s in ‘Jurassic Park’. Het is beeldbewerking ná de opnamen. Dat kunnen kleine dingetjes zijn, zoals een microfoon wegpoetsen die in beeld hangt. Voor mij is het leukste werk iets toevoegen wat eigenlijk niet kan.

De grote scène voor ons in ‘Nono, het Zigzag Kind’ is zo’n moment: half fantasie, half werkelijkheid. De dievegge Zohara ontsnapt uit een diamantgebouw en vlucht via een hijskraan naar een chocoladefabriek. In werkelijkheid zijn dat drie verschillende locaties, terwijl ze in de film naast elkaar staan. In beeld smeden we ze aan elkaar, dat is een heel gepuzzel.

Dromen van Hollywood? Nee hoor, ik wil in Nederland blijven. Ik had na de Filmacademie naar Amerika of Engeland kunnen gaan, dat ligt voor de hand in dit vak. In Londen zijn bedrijven met honderden mensen die in een soort fabriek aan visuele effecten werken. Nederland is kneuteriger, maar ook leuker. Ik ben bij het hele productieproces betrokken, soms al vanaf de scenariofase. Daardoor ken ik veel mensen in de filmwereld. Natuurlijk zijn grotere budgetten verleidelijk. Als ik zie in welke weelde Peter Jackson nu aan ‘The Hobbit’ werkt. Daar gaan ze met zeven helikopters locaties scouten. Dan zit ik wel te kwijlen: daar had ik bij moeten zijn!

Het is mijn droom om door visual effects de Nederlandse films naar een hoger niveau te tillen. Mijn hart ligt het dichtst bij realistische films, waarin die effecten een verhalend element zijn. Films als ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ met een droomscène waarin het ene been van Kate Winslet weg is. Fantastisch, van die kleine dingen.

Toen we aan ‘Het Bombardement’ begonnen, dacht ik: oeh ja, interessant. Ik stelde me er meteen allerlei beelden bij voor. Soms zou je willen dat je de film die je in je hoofd ziet, gewoon kon printen. Het gebeurt me nu weer dat ik worstel met een shot en ’s nachts droom dat ik de oplossing heb. ’s Ochtends blijkt dat niet het geval. Dan moet je soms toch dingen die je perfect voor je zag, vanwege een beperkt budget laten sneuvelen. En soms wordt het ineens mooier dan ik me had voorgesteld. Dat is wat wij doen: het onmogelijke mogelijk maken.’

Kasper Oerlemans (1979) is visual effects supervisor.

Remke de Lange