‘Vaak word ik wakker van muziek in mijn hoofd. Het is niet zo dat ik over muziek droom, maar mijn hoofd zit wel vol met melodielijnen als ik ’s ochtends wakker word.

Ook word ik vaak wakker van het zingen van de vogels, hier in mijn achtertuin in Brussel. Ik heb één vogel die ik herken. Elke ochtend, tussen half 5 en 6 zingt hij - ik word niet altijd zo vroeg wakker, maar zodra ik opsta zet ik meteen het raam open. Ik weet niet wat voor een vogel het is, maar ik weet wel dat het dezelfde is. Ik hoor de ontwikkelingen in zijn melodie, die is elke dag net een stukje anders. Ik vind het zo typisch hoe luid vogels in de vroege ochtend tekeergaan. Het lijkt alsof ze juist dát moment alle ruimte hebben, die ze met hun gezang compleet vullen, voordat de mensen wakker worden en die ruimte overnemen.

Ik heb geen vaste of terugkerende dromen, en die ik heb, kan ik niet goed uitleggen, of ik ben ze snel vergeten. Ik heb wel vaak nachtmerries - maar ik geloof dat dat goed is. Een nachtmerrie is een soort uitlaatklep, er is iets wat je dan kwijt moet. Als je geen nachtmerries zou hebben zou zich dat tot... een gezwel kunnen ontwikkelen. Ik stap altijd direct onder de douche, nadat ik wakker word, om de nachtmerrie van me af te spoelen.

Ook droom ik over een huis, waar ik met andere mensen in kan wonen, een soort commune, waarin iedereen de kans en ruimte heeft om zijn talenten te ontwikkelen waar hij in het gewone leven niet aan toe komt. En dat iedereen in dat huis elkaar inspireert. Dat het huis een soort nest zou zijn om talenten tot wasdom te laten komen.

Spelen op North Sea Jazz was vroeger nooit per se een droom - ik denk niet in dat soort termen over optredens. Wat ik wel heel belangrijk vind is dat ik de wereld, en mijn werk, blijf bekijken uit de ogen van een kind. Ik hoop dat ik die speelsheid, die onschuld, in de muziek nooit verlies.

Nee, ik slaap niet slechter voor een concert, maar de muziek waarmee ik wakker word beïnvloedt wel hoe het zal gaan. In jazz is alles afhankelijk van alles - hoe je hebt geslapen, gegeten, gedroomd, hoe het publiek reageert. Elk concert weer weten we vooraf nooit hoe het zal gaan, maar ik slaap daar vooraf niet anders om.

Maar ná een concert slaap ik wel slechter. Want die creatie tijdens het concert, die telkens nieuwe melodieën, die stimuleren de hersenen. Dat maakt het lastig om snel in slaap te vallen. Wat het publiek niet weet is hoe het is om na een concert helemaal alleen te zijn. Je hebt eerst met honderden mensen in een zaal samen iets gemaakt, na afloop ben je plots alleen. Dat is een gekke balans. Er zit nog veel restenergie in me, als ik ’s avonds naar bed ga.’

Melanie De Biasio (Charleroi, 1978) is jazz-zangeres.

Joris Belgers