‘Sinds ik voorzitter ben van de Landelijke Studenten Vakbond droom ik meer dan voorheen. Ik kan me niet alles herinneren, maar die droom waarin ik als leider voor een grote, boze menigte stond en niet uit mijn woorden kon komen, staat me nog goed bij. Ook heb ik gedroomd dat ik mijn functie moest neerleggen, omdat ik het zo slecht deed.

Het zal met de spanning te maken hebben. Ik kom voor het eerst in contact met landelijke media en politici en wil onze punten goed voor het voetlicht brengen. Ik moet er bijvoorbeeld voor gaan zorgen dat het leenstelsel er niet komt. Dat is best een druk.

Tegelijkertijd geeft deze baan me ook veel voldoening. Vanaf mijn achttiende droomde ik vaak dat ik iets zocht en het niet kon vinden. Dan kwam ik een grote ruimte binnen met een enorme stellingkast vol spullen en zocht daarin tevergeefs naar een honingpotje. Frustrerende, stressvolle dromen waren dat.

Op internet las ik dat zo'n zoekdroom betekent dat je iets mist in je leven. Overdag voelde ik dat niet zo sterk, al wist ik wel dat ik graag iets naast mijn studie wilde doen.

Sinds ik actief ben in de LSVb zijn die dromen weggeëbd. Ik kan hier mijn ei in kwijt en ook nog wat voor anderen doen. Dat is voor mij essentieel: als ik op mijn sterfbed terugblik, dan wil ik niet tot de conclusie komen dat ik alles alleen maar voor mezelf heb gedaan.

Ik sta er nog steeds weleens van te kijken dat ik voorzitter ben geworden. Vroeger was ik een vrij stil, verlegen jongetje. Tegenwoordig heb ik overal een vrij uitgesproken mening over, maar die grote mond heb ik pas aan het eind van de middelbare school gekregen. Mijn ouders stimuleerden mij in die tijd om mee te discussiëren over nieuws en politiek.

Ik ben opgegroeid in Zoutelande, in een warm gezin. Mijn moeder kreeg mij toen ze negentien was. Om het bot te zeggen: ik was een ongelukje in haar studententijd. Mijn biologische vader en zij wilden niet met elkaar verder.

De eerste jaren heeft ze me alleen opgevoed en op mijn vierde is ze getrouwd met de man die ik als mijn echte vader beschouw. Ik vind het heel bijzonder dat hij mij als zijn eigen kind heeft opgevoed, daar ben ik hem echt dankbaar voor. Ik heb nog twee broertjes gekregen. Mijn biologische vader speelt geen rol in mijn leven. Dat vind ik niet lastig, het is gewoon zo.

Lang heb ik politieagent willen worden, net als mijn opa. Zijn oude politiepetten hingen in mijn slaapkamer. Maar uiteindelijk ben ik biochemie gaan studeren, omdat de bètavakken me goed lagen. Misschien wil ik ook wel de politiek in, dat vind ik erg interessant. Dit jaar fulltime voorzitterschap is een mooie test of dat echt iets voor mij is.’

Tom Hoven (1989) was van juni 2014 tot juni 2015 voorzitter van de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb).

Bas Maliepaard