‘Ik heb jarenlang elke nacht dezelfde droom gehad waarvan ik badend in het zweet wakker werd. Het begint met een wit vlak, dan komt er een persoon of een autootje of een dier heel traag dat vlak in. Dan zie je niet meer wat er gebeurt, er is alleen maar gekras. Dan stopt het, het mannetje of het autootje gaat gehavend verder. Dat was het. En elke nacht kwam het weer terug. Ik had ook het gevoel dat ik dat was, afschuwelijk. Met alle littekens en pleisters en verwondingen. Ik denk nu dat die droom laat zien hoe ik leef: af en toe is er kalmte, hoewel steeds schaarser, en dan zoek ik het ongewisse op, en ga daarna weer door.

Voor mijn project ‘Save the World’ reis ik de wereld rond. Ik hou helemaal niet van reizen, maar zo boots ik bestaande hulpacties na, om te kijken of ze werken. Ik doe het ook echt vanuit mijn eigen onderbuikgevoel. Ik ben niet cynisch, wel kritisch.

In Gambia heb ik een straathond gered, omdat ik weet dat er organisaties zijn die mensen oproepen om straathonden uit Zuid-Europa of Noord-Afrika mee te nemen, want elke hond heeft toch recht op een Nederlands gezin. Ik heb daar zo mijn ideeën over. Die zijn ook niet veranderd. In Lima heb ik een groot hart gemaakt in de bergen door huizen in de favela die tegen de bergwand liggen roze te schilderen. Dat hart is vanuit de hele stad te zien. Ik heb veel kritiek op die favelakunst: kunstenaars die zo’n wijk gaan schilderen en dan moet het ineens beter worden, maar tot mijn grote verbazing moet ik bekennen dat het werkt. Ik vind het nog steeds niet mooi - maar het werkte, de mensen waren blij. Ik kreeg een enorm onthaal en de wijk straalde ineens iets positiefs uit.

Toen ik in 2004 van mijn kat een tas maakte, kreeg ik honderdduizenden haatmails, maar het ging allemaal nog wel over die tas.

Nu mailen ze niet meer, maar proberen op hun anti-Tinkebellsites likes te krijgen voor hun haat voor mij. Ze maken het verhaal groter, dat ik puppy’s martel en ogen uit hamsters lepel en kippen dood laat bloeden.

Ik hou het heel goed in de gaten, het is meer en erger dan ooit, de cirkels worden groter en groter.

Een tijdje geleden heb ik gereageerd met een artikel in The Guardian. Dat heeft geen enkel effect. Mensen willen niet geïnformeerd worden. Het is van: die bitch moet dood. Dat is wel heftig, ja.

Laatst werd ik door een groepje Marokkaanse kinderen uitgescholden voor dierenmoordenaar, en ik dacht: hè? Dat horen jullie helemaal niet te weten - los van dat het niet klopt, maar die informatie hoort niet bij jullie, en jullie horen het niet erg te vinden, als het al zo was. Ik heb het niet meer in de hand. Dat is wel eng.’

Tinkebell is het pseudoniem van kunstenares Katinka Simonse (1979).

Andrea Bosman